 |
|
 |
  
|
1977-1983: de eerste stapjes
1983-1988: Vlaardingen, Schiedam, Hoogvliet
1989: Nederlands kampioen jeugdteams
In Hoogvliet maakte ik kennis met topjudo van nationaal
en internationaal niveau. Chris de Korte, op dat moment
bondscoach, heeft een lange traditie in het voortbrengen
van judokampioenen. De trainingen hadden een tempo en
intensiteit die ik nog niet eerder had meegemaakt. In
het eerste half jaar fungeerde ik voornamelijk als
"werpvlees" voor de toppers in Hoogvliet.
Mijn eerste individuele NK was, verrassend genoeg, het NK senioren. In 1989 plaatste ik me via de tweede plaats bij de districtskampioenschappen voor het NK tot 78 kg. Na winst in de eerste ronde verloor ik mijn tweede partij van de inmiddels ex-bondstrainer, Louis Wijdenbosch. Mijn herkansingspartij ging verloren tegen Dave de Vries, maar het eerste NK zat erop en ik was er alleen maar gretiger van geworden. 1990-1993 NK, EK en WK voor junioren
In 1990 haalde ik mijn eerste individuele Nederlandse
titel. Bij de heren tot 18 jaar won ik de finale van
Raymond Hamerslag. Vier jaar achtereen stond ik op het
podium bij het NK voor junioren (tot 21 jaar). Tweemaal
zilver, eenmaal brons en in 1993 eindelijk goud. In 1992
en 1993 verloor ik de finale van het NK alle categorieën
in de nieuwe klasse tot 78 kg. Het waren wel mijn eerste
medailles op NK's bij de senioren. 1994: debuteren met brons op EKIn 1994 was ik voorgoed senior. Binnen een paar maanden nam ik de leidende positie in Nederland over van Louis Wijdenbosch: 1e op het NK alle categorieën, brons op de A-toernooien van Moskou, Leonding en Boedapest en winnaar van het Open Nederlands kampioenschap. Op mijn eerste EK voor senioren won ik via vijf ipponzeges de bronzen medaille. 1995: overstap naar hogere gewichtsklasse
Twee weken na het WK maakte ik mijn laatste partijen in de klasse tot 78 kg op het EK voor landenteams. Twee dagen na dat kampioenschap besloot ik het afvallen vaarwel te zeggen en door te schuiven naar de klasse tot 86 kg. Die klasse kende veel concurrentie: Europees kampioen Maarten Arens, Ben Spijkers, Alex Smeets en Roy Poels. Het NK werd een spannend slagveld waar ik uiteindelijk met de hoofdprijs aan de haal ging. Ik versloeg in de finale Alex Smeets op beslissing. De race naar de Spelen van Atlanta was begonnen. 1996: Europees kampioen & Olympisch brons
De kwalificatie voor de Spelen van 1996 liep uit op een strijd
tussen Alex Smeets en mij. Via derde plaatsen op de
A-toernooien in Leonding, München en Boedapest en een eerste plaats in
Rome, wist ik me te plaatsten voor het EK en de Spelen.
In november 1996 blesseerde ik tijdens de Kano Cup in Tokio mijn knie: een ingescheurde knie- en kruisband zorgden voor een gedwongen afwezigheid op de wedstrijdmat van vier maanden. 1997: twee keer Europees kampioen
Begin 1997 was ik net op tijd voldoende fit om me te plaatsen voor het EK. In
een bruisende hal in het Belgische Oostende prolongeerde
ik mijn Europese titel met glans.
In de zomer van '97 trad ik in dienst bij de Koninklijke Luchtmacht. In het Kroatische Dubrovnik won ik direct mijn eerste militaire wereldtitel. Het WK van 1997 was teleurstellend. Ik verloor de eerste partij van de sterke Cubaan Despeigne, die ik in Atlanta toch eenvoudig verslagen had. Fysiek stak ik niet in topvorm. De voorbereiding was, achteraf gezien, niet optimaal verlopen. Twee jaar wachten op het volgende WK. Twee weken later versloeg ik op het EK voor landenteams de nummer 2 en 3 van het WK (Spittka uit Duitsland en Monti uit Italië) met ippon. Met het Nederlands team behaalden we een historische titel: voor het eerst in 36 jaar won Nederland goud op het EK. 1998: weer twee Europese titels
Met het Nederlands team prolongeerden we in Oostenrijk de Europese landentitel en op het WK voor militairen haalde ik weer de gouden medaille en werd gekozen tot beste judoka van het toernooi. Door dit succesvolle seizoen werd ik door de Europese judopers verkozen tot Europees judoka van het jaar 1998. 1999: sterk begin, brons op EK, minder einde
Ik begon het jaar 1999 heel sterk. Ik won de Kano Cup in
Tokio en het A-toernooi van München. Daarna volgde een
dip tijdens de A-toernooien, maar op het EK in
Bratislava leek ik op weg naar weer een Europese titel.
In de halve finale gaf ik 7 seconden voor het einde van
de partij een voorsprong uit handen. De kleinste foutjes
zijn fataal in het judo! Na winst op de Fransman
Carabetta restte mij de bronzen medaille. 2000: zilver op EK & Olympisch kampioen!
Vlak na de Spelen won ik voor de vierde keer het WK voor militairen. In Den Helder won ik al mijn partijen met vol punt. Daarna ontkwam ik niet aan een operatie aan mijn linkerknie. Dokter Heijboer verwijderde een gedeelte van de meniscus uit de knie die ik eind 1996 blesseerde. 2001: wel Europees, geen wereldkampioen
Na een aantal drukke en mooie maanden kon ik weer hard
trainen op weg naar de EK en WK van 2001. In Parijs won
ik zonder problemen mijn vierde Europese titel; in mijn
vijf partijen kreeg ik geen enkele score of straf tegen.
Tevens werd ik voor de tweede keer in mijn carrière (na
1998) uitgeroepen tot Europees judoka van het jaar. 2002: tussenjaar: goud in Parijs, brons op EK
Op het EK 2002 betaalde ik de prijs voor de meer relaxte benadering van de topsport in dit jaar. Eén moment van verslapping kostte me de winst in de derde ronde. Ik won wel vijf partijen en pakte zo het brons, mijn achtste EK-medaille. Na de EK nam ik een lange vakantieperiode. Eind 2002 won ik overtuigend mijn 7e nationale titel. In de finale brak ik echter, zonder dat ik het doorhad, mijn vinger. Door een ontsteking in het bot bleef ik 5 maanden van de wedstrijdmat. 2003: revalideren, brons op EK, revalideren
Ik begon het jaar met grote twijfels over mijn
judotoekomst. Mijn vinger herstelde al maanden slecht en
belette me om goed vast te pakken. In maart maakte ik
mijn rentree. Boven verwachting won ik brons op de World
Cup van Rome, het was een emotionele overwinning voor
me. 2004: zilver op EK, derde Olympische medaille
Hersteld van mijn vinger- en knieblessure begon ik met
frisse moed aan de Olympische kwalificatiereeks. Via
brons op de A-toernooien van Moskou en Parijs en goud in
Rotterdam stelde ik mijn deelname veilig. 2005: brons op EK en WK
Na de Spelen van Athene besloot ik voorlopig door te
gaan met topjudo. Een EK in eigen huis lag in het
verschiet! De voorbereiding verliep moeizaam. Een
verwaarloosd griepje zorgde voor oververmoeidheid en
drie weken rust, vlak voor het EK. Op de laatste
training voor het kampioenschap kon ik weer explosief
handelen. In een bruisend Rotterdams Ahoy ging ik er vol
voor. Door een tactische fout gaf ik de winst in mijn
partij tegen Alarza uit handen, dom! Mijn andere
partijen won ik overtuigend, het was toch leuk om weer
een EK-medaille voor eigen publiek te winnen. 2006: door blessure geen EK-medaille
Na het EK nam ik de langste judobreak uit mijn carrière. Mijn knie moest herstellen en mijn geest moest opladen. Als ik nog naar mijn vierde Olympische Spelen wilde, moest ik eerst fris en gretig worden. Ik bleef drie maanden van de judomat. Zonder training judode ik het WK voor militairen, waar ik heel diep moest gaan om de finale te halen. Na vier maanden "sabbatical" stapte ik weer vastbesloten de mat op.
|
|||||||||||||||
overtuigend voor de finale, maar
daarin verslikte ik me in de Italiaan Lepre. Langs alle
randen van het reglement wist hij mij van zich af te
houden en het goud voor mijn neus weg te kapen. Jammer,
maar mijn vorm voor de Spelen was duidelijk groeiende.
|
|
2008: Olympisch afscheid in Beijing
Mijn laatste jaar als topjudoka.
Ik naderde het einde waar ik de laatste twee jaar van
mijn carrière voor had getraind. Ik wilde een afscheid
in stijl op het mooiste podium dat er is: de Olympische
Spelen. Nog nooit heeft een herenjudoka op vier
Olympische Spelen een medaille gewonnen. Nog nooit won
iemand van mijn leeftijd een Olympische judomedaille. De
uitdaging was groot, de mogelijkheden waren er.
De voorbereiding verliep naar wens;
in februari stelde ik mijn kwalificatie zeker op de
Super World Cup van Parijs. In april werd ik op mijn
laatste EK voor de vijfde keer Europees kampioen (foto
links) en daarmee de oudste Europees kampioen aller
tijden.
Ik trainde hard en gericht. Een maand voor de Spelen won
ik op de Open Duitse kampioenschappen met louter ippons.
Op 13 augustus 2008 moest het gebeuren in Beijing.
Ik begon mijn toernooi tegen de grote favoriet, Ilias
Iliadis uit Griekenland. Ik kwam op voorsprong met
straffen en scoorde aan het einde van de partij een ippon met uchi-mata, een perfecte start. In de tweede
ronde trof ik Aschwanden uit Zwitserland. Een maand
eerder versloeg ik hem in de halve finale van de Open
Duitse kampioenschappen. Nu maakte ik echter een
inschattingsfout. Mijn aanval werd overgenomen en ik
stond een wazari achter. Ik kwam nog terug, maar kon de
achterstand niet meer ongedaan maken. Aschwanden verloor
daarna, waardoor ik geen herkansing kreeg. Mijn afscheid
eindigde in mineur.
Natuurlijk baal ik nog steeds, het is een gemiste kans.
Ik was goed genoeg om weer kampioen te worden, maar ik
maakte zelf een fout. Terecht wordt dat afgestraft.
Mijn judocarrière als topjudoka is ten einde. Het is een
lange, enerverende tijd geweest. Ik heb er veel voor
gedaan en gelaten en het heeft mij veel gebracht. Het
heeft mij als mens gevormd en rijker gemaakt. Het is nu
tijd voor andere zaken, maar de ervaringen van mijn
judocarrière zullen altijd een rol blijven spelen in
mijn leven.
